Jesteśmy w La Paz. Szybciej i lepiej niż się spodziewaliśmy. 700 km, 12 godzin spędzonych w autobusie. Tym razem można się było wyspać. Za moment śniadanko, a potem ruszamy w miasto.

Nowe zdjęcia z Chilel (Wybrzeżem Pacyfiku i San Pedro), i opowiadnie z przejścia granicznego w Chile są online.
My ruszamy dalej do La Paz. Przed nami długa noc w autobusie.

Po kolejnej długiej podróży autobusem, dotarliśmy do Sucre, jednej ze stolic Boliwii. Nie jesteśmy już tak wysoko w górach (2300 m n.p.m.). W końcu zrobiło się zielono dookoła, a temperatury podskoczyły. Jak tylko wysiedliśmy z autobusu, podeszła do nas policjantka i zapytała dokąd się udajemy (obecnie jest nas 6 osób – międzynarodowe polsko-litewsko-francusko-amerykańsko-belgijskie towarzystwo). Odpowiedzieliśmy, że chcemy taksówką dojechać do hostelu. Ona na to, że nas zaprowadzi do taksówki, ponieważ na dworcu jest trochę niebezpiecznie.
Na dzień dzisiejszy, nie wiemy jeszcze, jak długo zostaniemy w Sucre. W najbliższą niedzielę odbywają się tutaj wybory. Całe miasto będzie sparaliżowane – podobno nie będą jeździły ani autobusy komunikacji miejskiej, ani nawet taksówki.

Po ponad tygodniowym pobycie na pustyniach Chile, w środę dotarliśmy do Boliwii. Pierwszą rzeczą jak nas ucieszyła był znaczny spadek cen. Po drogim Chile i super drogiej mekce turystycznej San Pedro de Atacama, Boliwia zdaje się być bardzo tanim krajem (jedzenie, hostele itd.).
Ponieważ znajdujemy się obecnie na wysokości 3600 m n.p.m., temperatury znowu spadły. Rzadkie powietrze powoduje, że przy większym wysiłku fizycznym, można mieć problemy z oddychaniem. Póki co choroba wysokościowa – sorochi - nas nie dopadła (typowe objawy to bóle głowy, torsje itd.). Profilaktycznie zaleca się picie herbaty z liści koki – spróbowaliśmy, spakuje jak mieszanka mate i zielonej herbaty. 
Gdzie dalej? Rozważamy dwie możliwości – La Paz lub w kierunku wschodniej Boliwii.

Nowe opowiadanie z Patagonii jest online. Milłego czytania! My natomiast udajemy się powoli w kierunku Boliwii.

Raczej przypadek, a nie nasz plan, zadecydował o tym, że znaleźliśmy się w "leniwym" mieście o nazwie Iquique. "Ique - ique" w języku Aymara oznacza "lenistwo".
Autostop był dla nas ostatnimi czasy bardzo łaskawy - samochody zatrzymywały się właściwie bez czekania, codziennie przemierzaliśmy setki kilometrów. Szybko dotarliśmy do miasta Antofagasta - drogiego miasta portowego, z którego to miedź z licznych okolicznych kopalni ładowana jest na statki i transportowana dalej na cały świat. Wyjeżdżając z Antofagasty z przykrością musieliśmy stwierdzić, że nasz aparat fotograficzny niestety nie działa!!! Ten problem należało jak najszybciej rozwiązać. Bez zdjęć, zwłaszcza teraz, kiedy jesteśmy w okolicach pustyni Atacama... Całkowicie przypadkowo, właściwie bez próby zatrzymywania, kierowca wielkiej amerykańskiej ciężarówki zaproponował nam podróż na północ Chile (450 km). W ten oto sposób dotarliśmy do Iquigue. Głównym powodem naszej szybkiej decyzji był fakt, że miasto to należy do bezcłowej strefy handlowej. Do towarów nie jest naliczany podatek VAT. Biorąc pod uwagę ewentualny zakup nowego aparatu, nie należało się długo zastanawiać. Jak się później okazało, aparat miał zaledwie małe mechaniczne uszkodzenie. Domas zaopatrzył się w odpowiednie narzędzia i zdołał naprawić nasz sprzęt. Zamiast 20, należało zająć się 2 śrubkami.
Poza tym miasteczko jest całkiem sympatyczne – kolorowe, z przepięknymi palmami i uroczą plażą nad Pacyfikiem. Wkrótce udajemy się dalej do miejscowości na pustyni – Calami i San Pedro de Atacama.